20.6.16

Δημόσια ή ιδιωτική παιδική... στάθμευση;

(του Γιώργου Χριστιά) Ήρθε η στιγμή που ως νεόκοπος γονιός, βγήκα στη γύρα να ρωτήσω σε νηπιαγωγεία και παιδικούς σταθμούς για το που πρέπει να στείλω τον μεγάλο μου γιο.

Ξεκίνησα απ το δημόσιο νηπιαγωγείο της γειτονιάς. Συνάντησα μια χαμογελαστή νηπιαγωγό που, αν μη τι άλλο, δεν φαινόταν δυστυχισμένη με την δουλειά της. Μιλήσαμε για τις λεπτομέρειες, μου εξήγησε ότι τα προνήπια τα παίρνουν με κλήρωση, λόγω μεγάλης ζήτησης - δυστυχώς. Δεν προσπάθησε να μου διαφημίσει τις υπηρεσίες που προσφέρει το σχολείο - δεν θα χρειαστεί  άλλωστε ποτέ να αναπτύξουμε πελατειακή σχέση - αλλά με καθησύχασε ότι όλα θα πάνε καλά. Ένιωσα μια ασφάλεια απ την συμπεριφορά της. Και μια ζεστασιά στον χώρο - μου είναι γνώριμος χώρος τα δημόσια σχολεία, θυμήθηκα. Παιδί εκπαιδευτικών δημόσιου σχολείου είμαι κι εγώ.

Στον ιδιωτικό σταθμό απ την άλλη, συνάντησα δυο τρεις κατσουφιασμένες νηπιαγωγούς, που απ το βλέμμα τους φαινόταν ότι κάθε άλλο παρά ικανοποιημένες ήταν με τη συγκεκριμένη δουλειά. Η ιδιοκτήτρια που ανέλαβε να μας ξεναγήσει, μου θύμισε πιεστική πωλήτρια διαιτητικών προϊόντων , με το στιλ “το έχεις απόλυτη ανάγκη- αγόρασέ το!!”. Αν είχε και κάνα μπουκάλι κολλαγόνο παραδίπλα, θα το είχα ήδη ψωνίσει.
Οι υπηρεσίες του σταθμού διαστημικές: Λεωφορείο να σε πάει και να σε φέρει, ότι ώρα θες. Φαγητό καλομαγειρεμένο εντός του σταθμού. Μουσική, αγγλικά, ζωγραφική, λαογραφία, χορός, γραφή, ανάγνωση, αριθμητική, κολυμβητήριο, κεραμοπλαστική, παιδίατρος, παιδοψυχολόγος, επισκέψεις σε μουσεία, πάρκα  κλπ κλπ κλπ.  Δεν ξέχασε να μου τονίσει πόσο απαξιωμένη είναι η δημόσια εκπαίδευση, πως οι δικοί της υπάλληλοί  έχουν από δυο πτυχία (νηπιαγωγοί και κοινωνιολόγοι - μάλλον έτσι εξηγείται η δυστυχία στο βλέμμα τους, σκέφτηκα, με τόσα προσόντα και 500 ευρώ το μήνα μισθό…) και πως εγγυημένα, τελειώνοντας τη νηπιαγωγείο, το παιδί μου θα ξέρει να γράφει, να διαβάζει και να μετράει με άνεση. Οπότε, “στην πρώτη δημοτικού που έχει πολλή δουλειά (!), θα είναι απόλυτα έτοιμος και προσαρμοσμένος”….

Έφυγα στενοχωρημένος. Η πλάστιγγα γέρνει εντυπωσιακά υπέρ του ιδιωτικού σταθμού, εκ πρώτης όψεως…

Δεν είμαι παιδαγωγός. Και δεν μπορεί η γνώμη μου να μετρήσει για ειδικού. Επομένως, προφανώς και δεν έχει μεγάλη αξία.

Μα ως γονιός, το ένστικτό μου λέει: Προστάτεψε το παιδί σου απ την εντατικοποίηση. Δεν είναι ρομπότ και δεν πρέπει να γίνει. Γιατί αν γίνει, σφραγίζεται η μελλοντική του δυστυχία.

Αμέσως, μου “σκάνε” τα δικά μου παιδικά χρόνια στη μνήμη. Ξέρεις κάτι κυρία ιδιοκτήτρια του σταθμού; Δεν ήξερα ούτε να γράφω, ούτε να διαβάζω, ούτε να μετράω πριν την 1η δημοτικού. Κι ούτε μια λέξη αγγλικά . Κι ας είχα δυο δασκάλους μέσα στο σπίτι. Δεν το θεώρησαν απαραίτητο να πιεστώ να τα  μάθω από τόσο μικρός. Θα τους ευγνωμονώ αιώνια γι αυτό.
Δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα απ το νηπιαγωγείο μου. Μόνο να πλάθουμε κάτι πλαστελίνες και τον Κωστάκη τον φίλο μου,  να πέφτει και να σπάει τα δόντια του σε ένα πεζούλι. Δεν έμαθα χορό μικρός, αλλά μια αξιοπρεπή σβούρα στα στα πανηγύρια της Ορεινής Ναυπακτίας την φέρνω, όποτε μπορώ.

Ενδεχομένως αν μεγάλωνα σήμερα, να υστερούσα σε σχέση με τα άλλα παιδιά , δεν ξέρω.

Να σου πω όμως τι θυμάμαι; Την ελευθερία του να ανοίγω την πόρτα και να πετάγομαι έξω. Και να παίζω μπάλα ατέλειωτες ώρες με τα γειτονόπουλα. Να κάνω ποδήλατο και να πέφτω μες στα βάτα - αιώνιος ατσούμπαλος. Να χώνομαι μέχρι τις μασχάλες στις λάσπες μια σούδας με τον Γεράσιμο, για να βγάλουμε δόλωμα - τελικά χωρίς ποτέ να πηγαίνουμε για ψάρεμα... Και να παίζω με τα τσιγγανόπουλα της γειτονιάς - που αντάλλασαν από δυο τρεις φορές την ίδια μασημένη τσίχλα - αλλά ήταν τόσο μα τόσο καλά παιδιά.

Δεν έμαθα πολύ μικρός να διαβάζω, παίζει απ τα 4 μου μέχρι τα 7, να έχασα σημαντικά πρωτοσέλιδα εφημερίδων - ήταν και τα πρώτα χρόνια ΠΑΣΟΚ τότε…. Και να σε κάνω να φρίξεις ακόμα περισσότερο: τέλειωσα και το δημοτικό και δεν ήξερα να κάνω διαίρεση!! Που έτσι όπως πάει, θα την διδάσκουν στον 5ο μήνα εγκυμοσύνης, ώστε να βγεις εκ γενετής έτοιμος να δράσεις διαιρετικά. Διαίρει και βασίλευε, είναι και το μοτό της εποχής...

Αλλά ρε γαμώτο,  συνήθισα στην αίσθηση της ελευθερίας από μικρός. Τόσο, που ακόμα πνίγομαι όταν μου την στερούν. Που γίνομαι ακόμα το ίδιο έξαλλος , όπως γινόμουν με όποιον τολμούσε να μου κλείσει την εξώπορτα , όταν ήμουν πιτσιρίκι.

Μάλλον αυτό ενοχλεί όσους έχουν εφεύρει αυτή τη “σύγχρονη” παιδαγωγική. Αυτή προστάζει ψημένους στην εντατικοποίηση μπέμπηδες, εγγύηση για μελλοντικούς παραγωγικούς, εξειδικευμένους, υπάκουους ενήλικες. Η ελευθερία είναι για τα αφεντικά. Δεν μπορεί να την έχουμε και όλοι…

Δεν ξέρω τελικά που θα στείλω τον μικρό. Το σίγουρο είναι, ότι θα επιμείνω όσο μπορώ, ώστε οι γνώσεις του να τον βοηθήσουν να σπάει την εξώπορτα , όταν την βρίσκει κλειδαμπαρωμένη.

ΥΓ: Οι όποιες επιρροές από τον στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο, οφείλονται στην κοινή μας ΑΕΚτζήδικη έμπνευση…


1.4.16

Ιέρακες και παπαγαλάκια

Με αφορμή την «συζήτηση» που έχει ανοίξει καιρό τώρα στην πόλη μας για το αγκυροβόλιο στο λιμανάκι μας έκανα μαζί με φίλους ένα «σερφάρισμα» (έτσι λένε τώρα σε άπταιστα νεοελληνικά την διείσδυση για αναζήτηση πληροφοριών) στο διαδίκτυο και βρήκα τις παρακάτω φωτογραφίες. 






Δεν είναι οι μόνες , όμοιες ή παρόμοιες με αυτές υπάρχουν στο διαδίκτυο και για κάμποσες άλλες καστροπολιτείες όπως η Μεθώνη.....οι εικόνες λένε πάντα από μόνες τους την αλήθεια.

Αναρωτήθηκα μετά αν οι κάτοικοι αυτών των πόλεων, τουριστικών προορισμών υψηλών προδιαγραφών, είναι λιγότερο ευαίσθητοι από εμάς τους Ναυπάκτιους όσον αφορά τα ιστορικά τους μνημεία και αν οι αρχαιολογικές αρχές σ’ αυτά τα μέρη «εγκληματούν» κατά των συγκεκριμένων μνημείων επιτρέποντας τόσα τουριστικά σκάφη να αγκυροβολούν περιστασιακά ή μόνιμα σε σταθερές δέστρες που κατασκευάσθηκαν πρόσφατα δίπλα στα εξ ίσου πολύτιμα με τα δικά μας μνημεία που διαθέτουν αυτές οι πόλεις. Άραγε σ’ αυτά τα μέρη δεν υπάρχουν βολεμένοι (δήθεν ευαίσθητοι) προοδευτικοί Ελληνοαμερικάνοι, απαιτητικές ώριμες δεσποινίδες, χωριατονεοναυπάκτιοι παραγοντίσκοι, «πονηροί» γαμπροί (με την ευρεία έννοια), και επιτήδειοι ιδιοκτήτες ακινήτων που νομίζουν πως η 200-300 μέτρων ιδιοκτησία τους επεκτείνεται στον εφαπτόμενο σ’ αυτές αιγιαλό και τη θάλασσα μπροστά από αυτές.

Αναρωτήθηκα μόνο σχετικά με τη συζήτηση για το αγκυροβόλιο γιατί η συζήτηση για μαρίνα, στον πούντο, στα παλιά σφαγεία, στη Βομβοκού και ......στο χάνι του Μπανιά, είναι εντελώς εκτός χρόνου και γίνεται μάλλον για να δημιουργήσει σύγχυση και ατέρμονες αντεγκλήσεις «ειδικών» και «επαϊόντων». Ούτε χρήματα υπάρχουν για μαρίνες σοβαρών προδιαγραφών ούτε τα οικονομικά ή άλλα άμεσα ή έμμεσα ωφελήματα για το δήμο μπορούν να προβλεφθούν ως σοβαρά όταν δεν υπήρξαν μέχρι τώρα τέτοια στο γειτονικό μας Μεσολόγγι που έχει κατασκευάσει σύγχρονη μαρίνα. Ας εστιάσουν λοιπόν αυτοί που τελικά θα αποφασίσουν για το τι μπορεί να γίνει ως τουριστική υποδομή και «εργαλείο» ανάπτυξης της πόλης μόνο στο αγκυροβόλιο και ας αφήσουν τους αιθεροβαμονισμούς για μαρίνες και μαριναρισμένα κοψίδια κατά μέρος.

Σε μια πόλη που σαν ατμομηχανή της όποιας ανάπτυξής της είχε την οικοδομή και που πλέον αυτή η ατμομηχανή έσβησε, είναι πλέον καιρός να αναζητηθεί κυρίως μέσω του τουριστικού προϊόντος η επιστροφή στην ανάπτυξη. Χρειάζονται όμως γι αυτό σοβαρές μελέτες και σχεδιασμός  και ισχυρή και αταλάντευτη εκπροσώπηση στα κέντρα των αποφάσεων. Είναι καιρός πλέον να πάψουμε να βλέπουμε «τα τρένα να περνούν» χωρίς να αφήνουν ούτε ένα ευρώ στην πόλη.

Θα αναρωτιέστε τώρα κι εσείς αγαπητοί αναγνώστες τι σχέση έχει ο τίτλος με το περιεχόμενο της μικρής αυτής παρέμβασης. Δεν είναι δύσκολο να το βρήτε. Το ιέρακες το δανείστηκα με νόημα από γνωστή φράση που υπάρχει σε μαρμάρινη πλάκα αναρτημένη σε μονοκατοικία στο κέντρο της πόλης απ’ τον αείμνηστο ιδιοκτήτη της. Το παπαγαλάκια δεν χρειάζεται νομίζω καμία εννοιολογική ερμηνεία. Μακράν λοιπόν οι ιδιοτελείς ιέρακες και τα γραφικά ή ίσως κατευθυνόμενα παπαγαλάκια της στασιμότητας.

Υ.Γ. Κάποια απ’ αυτά τα παπαγαλάκια ήταν κάποτε υπέρμαχοι του κολυμβητηρίου.....στο Σκα ως ολυμπιακό έργο κατ’ επιλογήν της τότε δημοτικής αρχής. Ας μη σχολιάσω περαιτέρω το οφθαλμοφανές σήμερα αποτέλεσμα.

* Το συγκεκριμένο κείμενο το λάβαμε στη διάρκεια της εβδομάδας. Τα στοιχεία τού συντάκτη είναι στη διάθεσή μας, αλλά μετά από προτροπή του δεν τα δημοσιεύουμε. Το ίδιο θα κάνουμε και με δεύτερο κείμενο, το οποίο απαντά σε μέρος των παραπάνω. Και στο κείμενο αυτό ο συντάκτης ζήτησε να διατηρήσουμε την ανωνυμία του. Ο διάλογος σε κάθε περίπτωση έχει ενδιαφέρον, και από αυτόν... ποτέ δεν έχασε κανένας... Νόμος. 



29.3.16

Τρεις παρεμβάσεις για το κυκλοφοριακό της Ναυπάκτου

(του Γιάννη Νταουσάνη) Πολύ συζήτηση γίνεται τελευταία, όπως πάντα άλλωστε, για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης μας. Πολλές μελέτες, πολλές αλλαγές με το πρόβλημα όμως να παραμένει άλυτο.

Θεωρώ ότι τρία είναι τα βασικά πράγματα που πρέπει να γίνουν για την επίλυσή του. Το πρώτο και κυρίαρχο είναι το διπλό παρκάρισμα. Αν αυτό δεν λυθεί, ότι άλλο να γίνει, δεν πρόκειται να υπάρξει λύση στο κέντρο.

Αυτό γίνεται μόνο με την απαγόρευση της στάθμευσης των αυτοκινήτων στην οδό Ιλάρχου Τζαβέλλα, στην οδό Αθηνών και στο Λιμάνι. Να επιτρέπεται όμως στα ίδια σημεία, μόνο στάση των αυτοκινήτων πέντε, δέκα ή το πολύ δεκαπέντε λεπτών. Αυτό εξυπηρετεί και τους καταστηματάρχες και τους πολίτες, διότι θα υπάρχει πάντα χώρος για μια ολιγόλεπτη στάση για ψώνια και δεν θα αναγκάζεται κάποιος να διπλο- παρκάρει. Είναι κάτι που κάναμε εμείς πιλοτικά το 2006 και λειτούργησε αποτελεσματικά, σε σημείο που ακόμα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο η ροή των αυτοκινήτων ήταν τόσο καλή, που δεν υπήρχε καν μποτιλιάρισμα και αυτό γιατί πολύ απλά, δεν υπήρχε πουθενά διπλό παρκάρισμα. Το κάναμε βέβαια σε συνεργασία με την Τροχαία Ναυπάκτου, εν όψει και της δημιουργίας της Δημοτικής Αστυνομίας, αφού είχαμε ξεκινήσει την διαδικασία και μας είχαν εγκριθεί 21 άτομα. Εδώ πρέπει να πω ότι το κυκλοφοριακό είναι ένα τεράστιο θέμα και η οριστική επίλυσή του συνδυάζεται και με άλλες δράσεις, όπως αυτή της λειτουργίας της Δημοτικής Αστυνομίας. Για αυτό το λόγο πρέπει η Δημοτική Αστυνομία να παίξει καθαρά το ρόλο για τον οποίο συστάθηκε, αν θέλουμε να μιλάμε για μια πόλη με όλες τις προδιαγραφές της ανάπτυξης του τουρισμού, αλλά και για ποιότητα ζωής των πολιτών. Η τοποθέτηση παρκόμετρων από την επόμενη Δημοτική Αρχή, είναι γνωστό ότι δεν έφερε αποτέλεσμα, γιατί απλά υπήρχε και διπλό παρκάρισμα. 

Το δεύτερο που πρέπει να γίνει, είναι η αλλαγή των στάσεων της Αστικής στους κεντρικούς δρόμους και ιδιαίτερα στις στάσεις της Αγίας Παρασκευής, που πρέπει να πάει στο Ξενία και της Πλατείας Φαρμάκη, που πρέπει να πάει στην Εθνική Τράπεζα. Αυτές οι αλλαγές ήταν στο σχέδιό μας μαζί με την απομάκρυνση του ΚΤΕΛ από το κέντρο. Για το ΚΤΕΛ, παρά τις μεγάλες αντιδράσεις, το κάναμε και κακώς που καθυστερεί τόσα χρόνια η μεταφορά του. Είναι θέμα όμως τώρα ημερών για να απομακρυνθεί από το κέντρο, κάτι που θα βελτιώσει το κυκλοφοριακό. Για την αλλαγή των στάσεων, ενώ ήμασταν έτοιμοι να τις κάνουμε, προέκυψαν κάποια προβλήματα με το έργο της ανάπλασης που ήταν σε εξέλιξη. Δεν υπάρχει όμως δικαιολογία. Έπρεπε να το είχαμε κάνει από τότε και ευθυνόμαστε γι' αυτό. Είναι τώρα όμως καιρός να γίνει, μετά από δέκα χρόνια καθυστέρησης.

Το τρίτο, είναι η δημιουργία και άλλων χώρων στάθμευσης. Είχαμε δημιουργήσει δύο, έναν στο Γρίμποβο και έναν στην Ψανή. Δεν είναι όμως αρκετοί. Στο Γρίμποβο μπορεί βελτιωθεί με την επέκταση σε διπλανές ιδιοκτησίες γιατί βοηθάει πολύ αυτός ο χώρος στάθμευσης  και να γίνουν δύο μεγάλοι ακόμα στις άκρες τις πόλης. Υπάρχουν και περιπτώσεις χώρων που μπορούν να αξιοποιηθούν γι' αυτό το σκοπό και κοντά στο Δημαρχείο και κοντά στο Λιμάνι. Πρέπει επίσης να καθοριστούν και θέσεις αποκλειστικά για τα τουριστικά λεωφορεία και από την πλευρά του Γριμπόβου και στο Λιμάνι και στην Ψανή.

Η πρώτη περίπτωση δεν απαιτεί κανένα κόστος. Η δεύτερη πολύ λίγο κόστος. Απλά χρειάζεται πολιτική βούληση. Η τρίτη  απαιτεί κάποιο κόστος, έχει όμως χρέος η Δημοτική Αρχή να εξασφαλίσει κάποια χρήματα για ένα τόσο σημαντικό θέμα.  
Όσο για κάποιες μικροεπεμβάσεις, όπως μονοδρομήσεις κλπ, απλά  χρειάζεται ένας καλός σχεδιασμός.

Διαμαντίδης ή Σπανούλης;


(του Πέτρου Σταθάτου) Διαμαντίδης ή Σπανούλης; Κλασικό ερώτημα τα τελευταία πολλά χρόνια! Για την ακρίβεια ερώτημα με εύκολη απάντηση. Διαμαντίδης ΚΑΙ Σπανούλης !

Είναι τελευταία χρόνια του Μήτσου και μάλλον η προ – προτελευταία του kill Bill . Έχω και στο παρελθόν δηλώσει μεγάλος θαυμαστής και των δύο. Να ξεκαθαρίσω πως θεωρώ το συγκεκριμένο δίδυμο το μόνο που μπορεί να σταθεί απέναντι στο μεγαλύτερο δίδυμο που είδαμε στο ευρωπαϊκό μπάσκετ , αυτό του Γκάλη με το Γιαννάκη. Οι καταστάσεις (για την ακρίβεια ο Βασίλης, ευτυχώς για μας τους Ολυμπιακούς ) τα έφεραν έτσι ώστε να τους δούμε λίγα μόνο χρόνια μαζί. Μάλιστα μια χρονιά τους μας πλήγωσε πάρα πολύ. Ήταν το 2009 όταν σε έναν από τους καλύτερους ημιτελικούς της ευρωλίγκα ο Μήτσος έμεινε άποντος ,αλλά αυτό δε στοίχισε στον ΠΑΟ , ο οποίος με μπροστάρη το Βασίλη και ηγέτη το Σάρας στα τελευταία δευτερόλεπτα πήρε το ματς με 82-84 (Άσχετο , αλλά τότε όπως και το 2011 στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ ο Ζοτς δεν έδωσε εντολή για φάουλ , ώστε να σιγουρέψει τη μη ήττα. Αυτό για όσους την έπεσαν στο Σφαιρόπουλο για την επιλογή του με τη Μπάμπεργκ. Και αν το 2009 η άμυνα του Παο στα τελευταία δεύτερα ήταν σχολικού επιπέδου , το 2011 ήταν σεμιναριακή . Του Ολυμπιακού ήταν επίσης ερασιτεχνική. Κλείνει η παρένθεση).

Για τους φίλους του Παο ο Διαμαντίδης είναι η σημαία που υψώθηκε όταν -με τιμές- υπεστάλη μια άλλη: ο μεγάλος Φράνκι. Θεωρώ δεδομένο πως η φανέλα με το 13 (αριθμός που συμπίπτει με τη θύρα των οργανωμένων ) θα αποσυρθεί λίαν συντόμως. Αναγνώριση της προσφοράς του μεγάλου αυτού μπασκετμπολίστα στον αθηναϊκό σύλλογο. Ο Μήτσος θα φύγει με ψηλά το κεφάλι. Έχοντας κερδίσει τα πάντα (σχεδόν δηλαδή , ας όψεται η Ισπανία στον τελικό του 2006). Η αστεία κατάσταση που επικρατεί από τότε που ο Διαμαντίδης αποφάσισε να ανακοινώσει το τέλος της καριέρας του , να τον «παρακαλάνε» να συνεχίσει να παίζει , δεν πρόκειται να του αλλάξει τη γνώμη. Όπως δεν άλλαξε γνώμη και στο θέμα της εθνικής ομάδας . Είπε θα σταματήσω γιατί το σώμα μου το επιβάλλει. Δεν άλλαξε γνώμη πότε. Οι αφιονισμένοι οπαδοί του , έριξαν τότε την ευθύνη στο Σπανούλη. Οι ορκισμένοι αντίπαλοι, τον κατηγόρησαν πως προτιμάει να παίρνει τα εκατομμύρια του Γιαννακόπουλου και δε νοιάζεται για τη φανέλα με το εθνόσημο. Ο ίδιος πότε δεν είπε πως έχει κάποιο πρόβλημα με οποιονδήποτε συμπαίχτη του. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως όταν ρωτήθηκε γιατί δε δοκιμάζει στο NBA απάντησε πως ξέρει ότι αυτό το είδος μπάσκετ δεν ταιριάζει με το σωματότυπό του. Αυτό μου αρκεί για να δεχτώ την αιτιολόγησή του και στο θέμα της εθνικής ομάδας. Δείγμα της απίστευτης αυτογνωσίας αυτού του αθλητή. Άλλοι τον θαυμάζουν για την άμυνά του , το τρίποντο , το διάβασμα του παιχνιδιού , τον αγωνιστικό του αλτρουισμό κλπ. Προφανώς και έχουν δίκιο.

Προσωπικά αυτό που θαύμαζα πάντα στο Διαμαντίδη είναι η κυνική του παραδοχή της πραγματικότητας και η αυτογνωσία του. Αυτά και τον τρόπο που πλάσαρε τον εαυτό του ως ταπεινό. Όταν ο Διαμαντίδης απάντησε » τι είναι αυτά που λέτε » στην ερώτηση αν συγκρίνει τον εαυτό του με το Γκάλη ΔΕΝ ήταν από μετριοφροσύνη. Ήταν πλήρης επίγνωση πως καλαθομηχανή σαν το Νικ δε βγαίνει κάθε μέρα. Όταν πρόσφατα σε συνέντευξη που έδωσε , ως απάντηση στους ύμνους του Βασίλη Σπανούλη προς το πρόσωπό του απάντησε «του εύχομαι να είναι πάντα καλά κι όταν παίζει μαζί μας να χάνει» δεν ήταν ταπεινότητα ή αβροφροσύνη. Σάμπως τι να έλεγε «ψόφο εύχομαι και να μας κερδάς στο ΟΑΚΑ»? Ήταν με λίγα λόγια παραλλαγή του : «Τώρα είσαι εν ενεργεία γαύρος. Δεν μπορώ να πω κάτι καλό για σένα «. Η πιο «συγκαλυμένη» οπαδική δηλωση που έχω ακούσει , η οποία στα Μ.Μ.Ε πέρασε ως «ανταπόδοση των φιλοφρονήσεων» ! Κάτι άλλο που έχει καταφέρει είναι να μην ασχολείται κάνεις με τα χρήματα που εισπράττει .

Το παρατσούκλι Φραγκοφονούλης το προσάπτουν ορισμένοι «ειδήμονες» στο Σπανούλη , παρόλο που όταν σταμάτησε ο Μήτσος από την εθνική ομάδα για να αφοσιωθεί στον Παναθηναϊκό , έπαιρνε περισσότερα από το Σπανούλη! Ο Διαμαντίδης είχε την τύχη να παίξει όλα τα «καλά του χρόνια» ως αθλητής δίπλα σε εξίσου τεράστια ονόματα , που αν αρχίσω να τα γράφω όλα θα μας πάρει η ώρα!! Επίσης είχε για πολλά χρόνια τον κορυφαίο προπονητή να τον κατευθύνει . Να θυμίσουμε εδώ πως από τότε που το δίδυμο Ζοτς -Διαμαντίδη «έσπασε» , ο Παο δεν έχει ξαναπάει σε final four.

Ο Σπανούλης από την άλλη είναι για μένα άξιος σεβασμού γιατί έχει κάνει ακριβώς τα αντίθετα από το Διαμαντίδη. Την περίοδο δηλαδή που ο Διαμαντίδης προτιμά να είναι «πρώτος στο -μεγάλο έστω-χωριό» (βλέπε πρωταθλητής Ελλάδας και Ευρώπης ) ο Σπανούλης του σκάρτου 1.90 μ ύψους δοκιμάζει με περισσό μπασκετικό θράσος την τύχη του στο nba! Επιστρέφει , στην Ευρώπη , παίρνει ευρωλίγκα με τον Παναθηναϊκό μια από τις πληρέστερες ομάδες ever , το 2009 και το καλοκαίρι του 2010 κάνει κάτι που χρειάζεται μεγάλα . . . φρύδια ! Παίρνει μεταγραφή στον Ολυμπιακό!!! Η πρώτη του χρόνια (που έχει και πιο μικρό ρόλο) είναι αποτυχημένη. Με συμπαίκτες τον Παπαλουκά τον Τεόντισιτς , το Γκορντον , το Νεστεροβιτς κλπ μένει εκτός final four από τη Σιένα αν και έχει το πλεονέκτημα έδρας και στον πρώτο αγώνα έχει κάνει περίπατο με over double score! (Άνοιγμα παρένθεσης: προσωπικά αυτή η αποτυχία είναι πολλήηηη μεγαλύτερη από τον πιθανό φετινό αποκλεισμό από τα play off. Κλείσιμο) Ο Παο παίρνει την ευρωλίγκα και το πρωτάθλημα και στο τέλος οι Αγγελόπουλοι δηλώνουν πως τα παρατάνε !

Τελικά θα μείνουν και όλα όσα ακολούθησαν δεν τα έβαζε ανθρώπινος νους! Επιστροφή Πρίντεζη , πολλά νέα σε ηλικία παιδιά γύρω του και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει! Η χρονιά ξεκινάει μέτρια , η ομάδα δεν τσουλάει ,αλλά το Γενάρη έρχονται ο Law και ο Dorsey .Είδα την πρώτη τους εμφάνιση ,αν θυμάμαι καλά , στις 2 Γενάρη του 2012. Στις 4 έπαιξα στοίχημα πως θα πάρουμε την ευρωλίγκα !! Αντίπαλος στα play off πάλι η Σιένα , αυτή τη φορά με μειονέκτημα έδρας. Σπάσιμο της έδρας από το πρώτο ματς και . . . Κωνσταντινούπολη ερχόμαστε. Στον ημιτελικό με τη Μπάρτσα το σκορ είναι 61-63 . Ο Bill έχει τη μπάλα , πλαϊνό βηματάκι , τρίποντο υπό πίεση και 61-66! Game over ! Στον τελικό δεν είναι καλός. Δε βρίσκει χώρο , χάνει βολές , αλλά όταν η μπάλα καίει , την παίρνει στα χέρια του. Κάνει το μπάσιμο , πέφτουν 3 επάνω του (δεν υπάρχει άλλος παίκτης στην Ευρώπη να γίνεται αυτό) , πασάρει στον Αγιο Γεώργιο και . . . έκρηξη! Μετά το ευρωπαϊκό, το πρωτάθλημα έρχεται ως αποτέλεσμα κεκτημένης ταχύτητας. Η ιστορία του Ολυμπιακού έχει αλλάξει!

Ακολουθεί στα καπάκια 2ο ευρωπαϊκό. Στον τελικό πάλι ξεκινάει άσχημα , αλλά στο δεύτερο ημίχρονο βάζει 5 τρίποντα και αλλάζει τον αγώνα !

Η επόμενη χρονιά τον βρίσκει τραυματία και ο Ολυμπιακός με μειονέκτημα έδρας κάνει τη σειρά 2-2 από 2-0 ,αλλά στη Μαδρίτη η ομάδα «σκάει» στην τέταρτη περίοδο και μένει εκτός final four. Χάνεται και το πρωτάθλημα.

Πέρυσι πάλι με μειονέκτημα αφήνει εκτός τη Μπάρτσα αλλά μετά άπό έναν απίστευτο ημιτελικό όπου πάλι δεν είναι καλός (όχι πως οι συμπαίκτες του πετάγαν) , αλλά για μια ακόμη φορά θα κάνει το πλαϊνό βηματάκι και το off balance τρίποντο με θύμα για μια ακόμη φορά την ΤΣΣΚΑ. Η ομάδα μένει από δυνάμεις στον τελικό ενώ έχει γυρίσει το ματς 41-42. Παρόλα αυτά κερδίζει για πρώτη φορά το πρωτάθλημα με 3-0 !

Είναι ο αναμόρφωτής του Ολυμπιακού και η σταθερά μιας ομάδας που έχει κάνει κάτι μοναδικό : έχει παίξει σε 4 τελικούς ευρωλίγκας σε έξι σεζόν , με τέσσερις διαφορετικούς προπονητές. (2010 , 2012 , 2013, 2015 – Γιαννάκης , Ιβκοβιτς , Μπαρτζώκας, Σφαιρόπουλος). Θεωρώ βέβαιο πως θα μείνει μέχρι το τέλος της καριέρας του στον Ολυμπιακό και πως θα αποσυρθεί και η δική του φανέλα με το νο7 (επίσης συμπίπτει με τη θύρα των οργανωμένων).

Όσοι δε Ολυμπιακοί κατά καιρούς του «την έχουν πέσει » θα καταλάβουν πόσο λάθος κάνουν μόλις αποφασίσει να αποχωρήσει από την ομάδα. Καλοί σουτερ θα βρεθούν , καλοί αμυντικοί επίσης , ηγετικές φιγούρες ίσως. Αυτό που είναι δύσκολο να βρεις είναι παίκτη της αξίας του Σπανούλη , ο οποίος να θέλει να ηγηθεί μιας ομάδας και να συνδέσει το όνομα του μ’ αυτή. Να της προσφέρει και να εισπράξει αναγνώριση. Ο Ολυμπιακός έχει μεγαλύτερη ευχέρεια χρόνου να προετοιμάσει τον επόμενο ηγέτη του , δεδομένου πως ο Σπανούλης δε σταματάει φέτος και πως ο έτερος αρχηγός (και όχι υπαρχηγός ) έχει ακόμη περισσότερο χρόνο να προσφέρει πριν αποσυρθεί ! ( μαζί και η φανέλα του! )

Για τον Παναθηναϊκό νομίζω πως ενώ έχει τρομερά ταλέντα να έρχονται από πίσω , έχει αργήσει να τους δώσει χρόνο. Ο Παππάς που είναι άρρωστος βάζελος και «βρωμόχερο» είναι μεγαλύτερος από το Μάντζαρη που έχει ήδη τρείς τελικούς και δύο κούπες , ακόμη δεν έχει βγει ρόλο στην ομάδα. Οι «μικροί» (Χαραλαμπόπουλος και Σια) θα ήταν άδικο να φορτωθούν τέτοιες ευθύνες. Αν ο Νικ Καλάθης βελτιώσει το σουτ , ο Παναθηναϊκός θα έχει έναν αξιόπιστο αρχηγό . Αλλιώς , πιστεύω πως από του χρόνου θα φανεί η έλλειψη του τεράστιου (ακόμη και στα 36 του ) αυτού μπασκετμπολίστα!

Ας τους χαρούμε λοιπόν για όσο καιρό θα δίνουν τις μπασκετικές τους παραστάσεις , να τους ευχηθούμε να είναι πάντα υγιείς κι όπως λέει κι ο Μήτσος «να χάνει όταν παίζει μαζί μας» !!!!

28.3.16

Διαβάζοντας

(του Θεόδωρου Πολίτη) Στα τόσα χρόνια που ασκώ το επάγγελμα του καθηγητή η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι για μένα ένα ευχάριστο  ταξίδι. Ένα ταξίδι γνώσης , αυτογνωσίας , περιπέτειας. Χαμένος μέσα στις σελίδες με τα μαύρα γράμματα  ψάχνω τις δικές μου αλήθειες.
Αυτές που συναντιούνται με τον συγγραφέα  και τότε χαίρομαι σαν μικρο παιδί  που βρίσκει ένα συνομήλικο του για παιχνίδι..
Έτσι αισθάνθηκα διαβάζοντας το βιβλίο του Δ. ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΥ «Στον τρίτο βράχο από τον Ήλιο».
Θα γράψω τις αλήθειες του βιβλίου, τις αλήθειες ενός φυσικού που παρότρυνε το 1976 τους πειραματικούς φυσικούς του CERN να αναζητήσουν το μποζόνιο Higgs. Που κορυφώθηκε με μεγάλη επιτυχία τον Ιουλίου του2012.

Ο άνθρωπος όχι μόνο πρέπει αλλά οφείλει να καλλιεργήσει τα ταλέντα του. Πρέπει να δώσεις την ευκαιρία στον εαυτό σου  να σταθεί τυχερός γράφει ο Ντοστογιέφσκι.

Ο άνθρωπος πρέπει  να κάνει μέτρο της ζωής του τη μεγίστη δυνατότητα που έχει μέσα του αφού η ζωή είναι μεγαλύτερη από εμάς  και μπορεί να χωρέσει όλο το μέλλον που μπορούμε να κουβαλήσουμε, γράφει ο Νίτσε.

Στους μεγάλους δασκάλους μας πρέπει να χρωστάμε το μοναδικό, ίσως ,πράγμα που μας ανήκει, το αίσθημα της εσωτερικής ελευθερίας,  έχει γράψει ο Στέφαν Τσβάιχ.

Η επιστήμη πρέπει να είναι μια διαρκής μάχη εναντίον της προδοσίας της λογικής. Η πλέον ανήθικη και ανεπίτρεπτη προδοσία που μπορεί να κάνει ένας επιστήμονας είναι να προδώσει τη λογική, γράφει ο Νανόπουλος.
Είμαστε απλώς συμπτωματικές υπάρξεις σε ένα τυχαίο σύμπαν, και μέσα στα 10506 διαφορετικά σύμπαντα που υπάρχουν είναι πιθανόν να προκύψει κάποτε και ένα ίδιο   με το δικό μας.

Κάποτε οι ερωτήσεις και οι απορίες γύρω από τη δημιουργία του σύμπαντος θεωρούνταν «διαβολικές». Τώρα η πειραματική απάντηση για την δημιουργία του Σύμπαντος βρίσκεται  στο CERN. Υπήρξα τυχερός που τον Αύγουστο του 2013 επισκέφθηκα  το CERN παρακολουθώντας σεμινάρια  και γεύτηκα λίγο από την μαγεία του.
Πρέπει να θυμόμαστε το ρητό του Ηράκλειτου ,λέει ο Νανόπουλος, «ο χαρακτήρας μας είναι η μοίρα μας» δυστυχώς όμως οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να είναι ο χαρακτήρας τους και όχι οι δυνατότητες τους.

Και το βιβλίο του Νανόπουλου τελειώνει με την ρήση του Αϊνστάιν «Η δημιουργικότητα του ανθρώπου θα πρέπει να ξεκινάει από νεαρή ηλικία και να τελειώνει την τελευταία ημέρα της ζωής του.

9.3.16

Μπαστούνια και ημίμετρα

(του Κωστή Πρασσά) Το γνωστό ρητό λέει: «Η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας». Παραφράζοντάς το ελαφρώς, αλλά διατηρώντας ακέραιο το νόημα, μπορεί κάποιος να πει: «Το ημιτελές έργο είναι χειρότερο από το μη-έργο». Σε αυτό το σκεπτικό θα έπρεπε να υπαχθεί και η όλη συζήτηση που γίνεται τον τελευταίο καιρό γύρω από την κατασκευή εξέδρας «μπαστουνιού» μπροστά από το λιμάνι της Ναυπάκτου. Στην πρόχειρη λύση, δηλαδή, που δίνεται για την ανάγκη δημιουργίας χώρου προσαράγματος σκαφών, εκμεταλλευόμενοι τη χρηματοδότηση για τα έργα προστασίας του λιμανιού από τις σπηλαιώσεις.

Η πρόταση του μελετητή για κατασκευή εξέδρας στα σημεία που θα γίνουν τα υποθαλάσσια αναχώματα θα αποτελέσει άλλο ένα ημίμετρο. Ένα από τα πολλά που βρίσκουμε ήδη διάσπαρτα στην πόλη της Ναυπάκτου και που τελικά αντί να ωφελούν την πόλη, την ζημιώνουν. Για να αναφερθούμε σε μερικά από αυτά: η ανάπλαση στο ανατολικό κομμάτι της πόλης που τελικά κατέληξε σε έργο αναξέλεγκτης παράδοσης των πεζοδρομίων στα οχήματα, η διαμόρφωση του άλσους δίπλα στο Ναυτικό Όμιλο, οι ποδηλατόδρομοι, ο φωτισμός του λιμανιού και ένα σωρό άλλα έργα που υλοποιήθηκαν είτε για να μη χαθούν κονδύλια, είτε για πολιτικούς εντυπωσιασμούς, είτε επειδή απλά αφέθηκαν στη μοίρα τους χωρίς καμία πρόβλεψη ή έγνοια για τη σωστή λειτουργία τους.

Το θέμα του «μπαστουνιού» θίγει δύο σημαντικά ζητήματα της Ναυπάκτου. Το ένα είναι η αισθητική βλάβη στο λιμάνι και το άλλο η ανάγκη δημιουργίας χώρου προσαράγματος σκαφών. 

Όσον αφορά το πρώτο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το μέγεθος και το είδος της αισθητικής βλάβης. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι όλες οι φωτορεαλιστικές εικόνες με την πλωτή εξέδρα που έχουν παρουσιαστεί, δείχνουν το λιμάνι από εκεί που το βλέπουν ελάχιστοι. Δηλαδή από τη θάλασσα, όπου και εκεί ήδη το μνημείο θα κρύβεται από την εξέδρα και τα ιστία. Αναλογίστηκε κανείς, πώς θα φαίνεται από την οπτική γωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας των θεατών; Δηλαδή μέσα από το λιμάνι; Η διασημότερη θέα στη Ναύπακτο, το μεσαιωνικό λιμάνι με φόντο το Παναχαϊκό ή τη Γέφυρα, πώς ακριβώς θα διαμορφωθεί; Ακόμα και αν η εξέδρα έχει κατεύθυνση προς την Πλαζ – μία υφιστάμενη πρόταση βελτίωσης – πώς διαμορφώνεται το γνωστό σχήμα της ναυπακτιακής ακτογραμμής και πώς θα φαίνεται από τις δύο παραλίες που αποτελούν επίσης σημεία αναφοράς όμορφης θέας;

Όσον αφορά το δεύτερο, ποια ακριβώς είναι τα οφέλη από τη δημιουργία μίας πρόχειρης κατασκευής προσάραξης σκαφών στο κέντρο της πόλης, εις βάρος της αισθητικής μοναδικότητας του λιμανιού; Εφόσον η πιθανότητα κατασκευής μίας σωστής και οργανωμένης μαρίνας σε ένα από τα δύο άκρα των παραλιών της πόλης είναι ακόμα μικρή, γιατί να την μηδενίσουμε ολοκληρωτικά; Διότι η εμπειρία δείχνει ότι τα ημιτελή έργα, τελικά λειτουργούν εις βάρος τελειοποιημένων έργων. Η πρόχειρη λύση της πλωτής εξέδρας έξω από το λιμάνι, απομακρύνει από το τραπέζι των αποφάσεων τις ενέργειες εκείνες που σταδιακά θα οδηγούσαν στην κατασκευή μαρίνας στη Ναύπακτο, άρα και την ταυτόχρονη ανάπτυξη των περιοχών πλησίον της μαρίνας. Το έργο που θα γίνει με σκοπό τη δυνατότητα προσαράγματος σκαφών στη Ναύπακτο, θα πρέπει να αποτελεί κομμάτι ενός μεγαλύτερου και ποιοτικότερου οράματος βάσει του οποίου θα γίνονται άλλα μικρότερα έργα προς αυτή την κατεύθυνση. Για παράδειγμα, πιο φυσιολογικό και θεμιτό θα ήταν ένα έργο κατασκευής, έστω και μικρής, εξέδρας στην περιοχή που κάποια στιγμή θα κατασκευαστεί μαρίνα. Ώστε να αρχίζει η τοπική κοινωνία να «συμφιλιώνεται» με την ιδέα, να γίνονται οι κατάλληλες οικονομικές και πολιτικές ζυμώσεις, ακόμα και να σχεδιάζονται σωστές μακέτες ή φωτορεαλιστικές εικόνες.

Πρέπει να διδασκόμαστε από τις προχειρότητες ή τα ημιτελή έργα, ώστε να μην τα επαναλαμβάνουμε. Ειδικά τη σημερινή εποχή όπου οι οικονομικές και αναπτυξιακές δυνατότητες είναι πολύ περιορισμένες, οποιοδήποτε έργο αναπτυξιακού χαρακτήρα, όπως ένας χώρος προσάραξης σκαφών, πρέπει να σχεδιάζεται, να υλοποιείται και να συντηρείται πολύ προσεκτικά, καθώς δεν υπάρχουν περιθώρια αστοχιών. Πρέπει επίσης να αρχίσουμε να συμφιλιωνόμαστε με έννοιες όπως «μακροπρόθεσμος σχεδιασμός», «όραμα», «στρατηγική»,  «στόχος» και «συνεχής βελτίωση», καθώς οποιοδήποτε ποιοτικό αποτέλεσμα συνήθως προκύπτει μόνο μέσα από αυτές τις έννοιες.

φωτογραφία: Παναγιώτης Τσούσης 

7.3.16

Πλωτή εξέδρα στο λιμάνι: Ταιριάζει ή όχι;

(του Βαγγέλη Καρανικόλα) Είναι ένα θέμα που το έχουμε συζητήσει. Όχι εκτενώς, αλλά το έχουμε συζητήσει σε σημείο που η πόλη να έχει λάβει γνώση. Για την πλωτή εξέδρα στο λιμάνι ο λόγος,  για την οποία την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην πόλη της Ναυπάκτου, παρουσία του μελετητή, αλλά και της προϊσταμένης της Αρχαιολογίας. Η ανάλυση του πρώτου, για τα όσα περιλαμβάνει η μελέτη του έργου, οδήγησαν στις παρατηρήσεις της δεύτερης, ενώ  εκκρεμεί και μία νέα συνάντηση μεταξύ τους, στην οποία ο μελετητής θα παρουσιάσει και κάποιες εναλλακτικές προτάσεις. 

Αντιγράφω από το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ναυπακτία press» της προηγούμενης εβδομάδας για το θέμα: 

"Τι είπε ο μελετητής 
Ο μελετητής ανέπτυξε στους παριστάμενους τη φιλοσοφία της κατασκευής εστιάζοντας για αρχή στο ρόλο που έρχεται να επιτελέσει γύρω από το θέμα της προστασίας του λιμανιού από το φαινόμενο των σπηλαιώσεων. Κατά το μελετητή η άμεση παρέμβαση που απαιτείται στο χώρο, κάτι που έχει θέσει και η Αρχαιολογία ως πρωτεύον, είναι αυτή που δίνει τη δυνατότητα στο δήμο να αναπτύξει και την παράλληλη υποδομή της εξέδρας η οποία θα εξυπηρετεί και στο να δένουν διερχόμενα σκάφοι. Η ανάπτυξη κάτω  από τη στάθμη της θάλασσας ενός μπαστουνιού που θα σταματά τις φερτές ύλες, επιτρέπει την πρόσθετη υποδομή της ξύλινης εξέδρας, που εκτός των άλλων, σύμφωνα με το μελετητή, θα δώσει την ευκαιρία σε Ναυπάκτιους και επισκέπτες να δουν πεζοί την Ναύπακτο και το λιμάνι της από ένα σημείο όπου σήμερα είναι σχεδόν αδύνατο. 

Οι επιφυλάξεις της Αρχαιολογίας 
Υπέρ της μελέτης, την οποία η «Ν» είχε δημοσιεύσει πρώτη, τάχθηκε στη συνάντηση για μία ακόμα φορά ο προϊστάμενος της Νεοτέρων Μνημείων, υποστηρίζοντας πως από τα έως σήμερα δεδομένα δεν προκύπτει αλλοίωση του μνημείου. Η άποψη του κ. Παπανδρέου για τη μελέτη, όμως, σε αυτή τη φάση, δεν έχει και τον ίδιο αντίκτυπο στην προϊσταμένη της Αρχαιολογίας. Κι αυτό γιατί η κ. Βικάτου εμφανίστηκε προβληματισμένη για το πώς θα επηρεαστεί το λιμάνι οπτικά από μια τέτοια παρέμβαση, εκφράζοντας φόβους για την αλλοίωση της μορφής του. Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες ζήτησε από το μελετητή να παρουσιάσει εναλλακτικές για την υποδομή, τόσο, για παράδειγμα, για το εάν μπορεί να γίνει σε άλλο σημείο, όσο και για το εάν μπορεί να αλλάξει φορά το μπαστούνι, ή ακόμα και να μειωθεί το μήκος του μην μπαίνοντας μέσα στη λεγόμενη μπούκα του λιμανιού. 

«Δίνει και παίρνεις»
Κατά τον μελετητή όλες αυτές οι εναλλακτικές είναι ήδη στη μελέτη και μπορούν να εξεταστούν, έχοντας όμως η κάθε μία και τις συνέπειές της. Στις περιπτώσεις αλλαγής της φοράς, της θέσης έξω από το λιμάνι, ή ακόμα της μείωσης του μήκους του μπαστουνιού, το αποτέλεσμα σχετικά με τις διακοπεί της ροής των φερτών υλών δεν θα είναι το καλύτερο δυνατό, κάτι που σημαίνει πως ο βασικός στόχος της παρέμβασης, δηλαδή η προστασία του λιμανιού, δεν είναι βέβαιο ότι θα επιτευχθεί. Στην πρόταση η πλωτή εξέδρα να μην τοποθετηθεί καθόλου στο σημείο, ενώ παράλληλα να αναπτυχθεί πλήρως το «ανάχωμα» για τις φερτές ύλες, ο μελετητής σημείωσε πως αυτή η εναλλακτική δε σημαίνει καμία οπτική παρέμβαση για τη εξωτερική πλευρά του λιμανιού, μιας και θα πρέπει σε όλο του το μήκος το μπαστούνι να σημανθεί για τα διερχόμενα σκάφη. 

Η κ. Βικάτου ζήτησε από το μελετητή να παρουσιάσει τη μελέτη εκ νέου, και με τις εναλλακτικές που προαναφέραμε, και αφού έχει κάνει δεκτές τις παρατηρήσεις της, εστιάζοντας κατά κύριο λόγο στο πως το λιμάνι δεν θα επηρεαστεί οπτικά σε βαθμό που να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας του. Η συνάντηση μάλιστα αναμένεται να γίνει την ερχόμενη εβδομάδα, και το ενδιαφέρον για το θέμα είναι ήδη έντονο μιας και οι συζητήσεις στην πόλη για το τι μέλλει γενέσθαι ξεκίνησαν. 

Ποντάρει στο «ναι» η δημοτική αρχή 
Από την πλευρά της δημοτικής αρχής εκφράζεται η άποψη ότι η Αρχαιολογία θα βρει με το μελετητή τη χρυσή τομή ώστε η τελευταία να δώσει το «οκ». Κι αυτό γιατί σύμφωνα με τη φιλοσοφία της, το λιμάνι της Ναυπάκτου από κάθε άποψη θα βγει κερδισμένο. Τόσο γιατί θα δοθεί η δυνατότητα να δένουν σκάφη, κάτι που σήμερα δεν είναι εφικτό, όσο και γιατί το έργο αυτό, σε συνδυασμό με το σύνδεση των παραλιών, θα δώσει τη δυνατότητα σε όλους να δουν το λιμάνι σε όλο του το μήκος κυριολεκτικά μέσα από τη θάλασσα. Στα όπλα της πρότασης βέβαια παραμένει πάντα και το θέμα της προστασίας του λιμανιού από τις φερτές ύλες, κάτι που είναι ένα από πλέον δυνατά χαρτιά. 

Επιφυλακτική η ΑΔΚΝ 
Η πλευρά της ΑΔΚΝ αρχικά, σχολιάζοντας το θέμα, στάθηκε στο ότι έως ώρας δεν έχει γίνει δημόσια συζήτηση, ώστε και να ενημερωθεί η τοπική κοινωνία, αλλά και πολύ περισσότερο, να εκφράσει άποψη. Ξεπερνώντας αυτό, και εστιάζοντας στα όσα ανέλυσε ο μελετητής, κατέθεσε στο τραπέζι αρκετές επιφυλάξεις για το εάν είναι σώφρον στη βιτρίνα της πόλης να δημιουργηθεί μία τέτοια υποδομή η οποία δεν συνάδει με το χαρακτήρα του λιμανιού. Κατά την άποψη του Γιάννη Μπουλέ, όπως αποτυπώθηκε σε δηλώσεις του με το πέρας της συνάντησης, η Ναύπακτος έχει άλλα σημεία όπου μπορούν κάλλιστα να φιλοξενήσουν υποδομές όπου θα δένουν σκάφη, δείχνοντας για παράδειγμα την ανατολική πλευρά της παραλίας του Γριμπόβου, εκεί όπου ήδη έχει χοροθετηθεί μαρίνα. Δηλώνοντας θετικός βέβαια και για το έργο της προστασίας του λιμανιού, αλλά και για την ανάγκη προσέλκυσης τουριστών από τη θάλασσα, ο πρώην δήμαρχος εμφανίστηκε εμφανώς προβληματισμένος για το κατά πόσο η ιδέα η πλωτή εξέδρα θα πρέπει να κατασκευαστεί ανοιχτά του λιμανιού. «Πόσο θα επηρεαστεί η εικόνα της πόλης από τη θάλασσα, αλλά και από την αντίθετη πλευρά όταν είναι πιθανό να βλέπουμε στην «πλάτη» του Ανεμογιάννη κατάρτια» σκαφών, είπε χαρακτηριστικά. 

Το θέμα έχει αρκετά επεισόδια ακόμα, με πρώτο και πιο σημαντικό την επόμενη συνάντηση μεταξύ μελετητή και της Αρχαιολογίας τις επόμενες ημέρες. Σε αυτή, όπως αναφέραμε και πιο πάνω, θα γίνει παρουσίαση, τόσο των εναλλακτικών προτάσεων για άλλη χωροθέτηση της εξέδρας, όσο και της παραμονής της εκεί, με κάποιες βελτιωτικές παρεμβάσεις. Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό η έκβαση του θέματος στην Αρχαιολογία είναι άκρως σημαντική για την τελική φάση, μιας και το ΚΑΣ, θα μετρήσει όλες τις γνωμοδοτήσεις προκειμένου να λάβει την τελική του απόφαση».  

Αυτά για την ώρα. Αλήθεια η άποψή σας ποια είναι; Ταιριάζει ή όχι στο λιμάνι της Ναυπάκτου; 

ΥΓ: Το θέμα θα αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στην τηλεοπτική "Διαγωγή Κοσμία" της Τρίτης 8 του Μάρτη, στις 22:15, στην τηλεόραση του Lepanto. 



22.2.16

Γηροκομείο Ναυπάκτου: ένα πρόβλημα που αναζητά τη λύση του

(του Κώστα Κουτσόπουλου) Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στη χώρα μας σημαντικά δημόσια ή κοινωφελή έργα - για τα οποία μάλιστα έχουν δαπανηθεί σεβαστά ποσά - να μην ολοκληρώνονται ή η ολοκλήρωσή τους να γίνεται με μεγάλη καθυστέρηση και με τον κίνδυνο της απαξίωσής τους, λόγω προβλημάτων στη χρηματοδότησή τους.

Μία τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι και αυτή του Γηροκομείου Ναυπάκτου, ενός έργου ιδιαίτερα απαραίτητου και ευεργετικού για την περιοχή, για το οποίο έχουν προσφερθεί σημαντικότατα κεφάλαια από τους δωρητές είτε ως οικοπεδική έκταση είτε ως χρηματικά ποσά, το οποίο όμως παραμένει για χρόνια ημιτελές.

Εκτιμώντας - και εύχομαι να κάνω λάθος - ότι η ολοκλήρωση και λειτουργία του έργου δεν είναι ορατή και το μέλλον του είναι αβέβαιο, θεωρώ απαραίτητο και αναγκαίο το θέμα να απασχολήσει την τοπική κοινωνία και να αναζητηθεί λύση – διέξοδος από την υπάρχουσα κατάσταση. Μάλιστα, λόγω και των σημαντικών δυσκολιών που προστίθενται από τη σημερινή οικονομική συγκυρία, είναι αυτονόητο ότι η αναζήτηση αυτή δε μπορεί να περιοριστεί μόνο μεταξύ όσων με τον οποιονδήποτε τρόπο έχουν μέχρι σήμερα εμπλακεί στην όλη διαδικασία - με σημαντικό πράγματι έργο και με κάποια ίσως λάθη – αλλά να επεκταθεί σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία, τα άτομα και τους θεσμικούς φορείς εκπροσώπησής της. Με άλλα λόγια, δε μπορούμε να μένουμε απαθείς για ένα θέμα που βρίσκεται σε στασιμότητα και το οποίο, αν λυθεί, θα βοηθήσει σημαντικά ένα ευπαθές κομμάτι της κοινωνίας μας, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει στην περιοχή μας φωτεινό ανάλογο  παράδειγμα όπως είναι αυτό της ΑΛΚΥΟΝΗΣ.

Αν λοιπόν για την άρση του αδιεξόδου στην υπόθεση του Γηροκομείου το βασικό ζητούμενο σήμερα είναι η εξασφάλιση της απαραίτητης χρηματοδότησης για την ολοκλήρωση και τη λειτουργία του - κάτι που απ’ ό,τι φαίνεται δε  μπορεί να εξασφαλίσει η υπάρχουσα Διοίκηση του Ιδρύματος η οποία έχει φθάσει στα όριά της - η λύση υποχρεωτικά πρέπει να αναζητηθεί στη δημιουργία του απαραίτητου «κοινωνικού μηχανισμού» που να μπορεί να δημιουργήσει τις δυνατότητες εξεύρεσης πόρων. Ενός «μηχανισμού» που δεν θα περιορίζεται στις φιλανθρωπικές ευαισθησίες της κοινωνίας, αλλά «επιχειρώντας» στο πεδίο της κοινωνικής οικονομίας θα δημιουργεί πόρους.

Ένας τέτοιος μηχανισμός, ο πιο κατάλληλος κατά τη γνώμη μου, είναι η Κοινωνική  Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.). Πρόκειται για μια μορφή κοινωνικής επιχειρηματικότητας (κερδοσκοπική επιχείρηση δηλαδή και κατά τούτο διαφέρει από τους διαφόρους Συλλόγους) της οποίας το κέρδος επιστρέφει στην κοινωνία και η οποία στη χώρα μας αναπτύσσεται σημαντικά τα τελευταία χρόνια, σε άλλες χώρες όμως είναι δημοφιλής εδώ και αρκετές δεκαετίες με σοβαρά αποτελέσματα. Στην περίπτωση λοιπόν του Γηροκομείου Ναυπάκτου μια ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. θα έχει ως μοναδικό σκοπό την εξεύρεση και τη δημιουργία πόρων τόσο για την αποπεράτωση του έργου, όσο και για τη λειτουργία του στη συνέχεια. Δεν θα έχει εμπλοκή δηλαδή στα διοικητικά του Γηροκομείου αλλά θα λειτουργεί υποστηρικτικά προς τη Διοίκηση του Ιδρύματος.  

Είναι προφανές ότι η αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος εν πολλοίς θα εξαρτηθεί από την εγκυρότητά του, η οποία με τη σειρά της εξαρτάται από το κατά πόσο το εγχείρημα θα αποτελέσει υπόθεση μεγάλου μέρους της τοπικής κοινωνίας.
Είναι μία πρόταση για άρση του αδιεξόδου. Ίσως υπάρχει καλύτερη. Οπωσδήποτε όμως πρέπει να υπάρξει διέξοδος.


12.2.16

Ο Αλεξίξ, ο Καμμενίξ και οι βάρβαροι

(του Νίκου Πλούμη) Όλα πάνε καλά. Όλα πάνε βάσει σχεδίου. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Όσοι κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν ξέρει τι της γίνεται και ότι πηγαίνει στα τυφλά, βλέποντας και κάνοντας, είναι από αφελείς έως ανόητοι. Μπορεί να είναι ανίκανοι και άσχετοι στο να οδηγήσουν τη χώρα στον ευρωπαϊκό δρόμο της ευημερίας και της ανάπτυξης, αλλά είναι απολύτως ικανοί να δημιουργήσουν την χώρα των ονείρων τους και των παιδικών τους φαντασιώσεων. Μια σοβιετικού τύπου δημοκρατία 25 χρόνια μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως τη χρονιά που έπεφτε το τοίχος, ο Αλέξης Τσίπρας γινόταν μέλος της ΚΝΕ. 

Δεν είναι μόνο το ότι αποφάσισαν να κλείσουν τα μισά ιδιωτικά κανάλια με το έτσι θέλω. Να δώσουν μόνο τέσσερις άδειες για κανάλια εθνικής εμβέλειας με κριτήρια που θα καθορίζει αποκλειστικά ο υπουργός Επικρατείας κ. Παππάς. Όταν ο Σαμαράς έκλεισε την "αμαρτωλή" ΕΡΤ που χρυσοπληρώνουμε είχαν ανεβεί στα κάγκελα και τον κατηγορούσαν για χούντα. Τώρα έχουμε Δημοκρατία! 

Μας λένε, θα κλείσουμε τα κανάλια γιατί είναι ζημιογόνα και χρωστάνε πολλά στις τράπεζες. Μα και τα κόμματα χρωστάνε πολλά στις τράπεζες. Θα κλείσουν και τα κόμματα; 
Γιατί να υπάρχουν τόσα πολλά κόμματα άλλωστε; Ένα είναι αρκετό. Στην Ανατολική Γερμανία ήταν περισσότερα;
Αλλά και οι εφημερίδες; Γιατί να υπάρχουν τόσες πολλές εφημερίδες; Δεν αρκεί η ΑΥΓΗ; Άντε και η kontra news του Κουρή…  
Όπως είχε πει και ο δημοσιογράφος της ΑΥΓΗΣ Γιώργος Κυρίτσης, είναι μεγάλη τιμή να την συγκρίνουν με την PRAVDA. Πλουραλισμός λέμε… 

Χθες βγήκε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο κύριος Δραγασάκης και σε ένα διάλειμμα από την εκπόνηση του παράλληλου τραπεζικού συστήματος που ετοιμάζει, μας είπε να προετοιμαστούμε γιατί οι κακοί ξένοι, αφού μας έκλεισαν τις τράπεζες, θα μας κλείσουν και τα σύνορα.
Αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί θα είναι για λίγους μήνες μόνο! 
Δε μας είπε βέβαια τι ακριβώς προετοιμασία να κάνουμε.
Να βγάλουμε διαβατήρια; Να προμηθευτούμε κονσέρβες και μακαρόνια; 
Μιλάμε για τον ορισμό της ανευθυνότητας. 

Ο υπ. Ναυτιλίας κύριος Δρίτσας (σύζυγος Τασίας) για να μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα, ανακοίνωσε πως οι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες δεν θα μείνουν στα hot spots που θα φτιάξει κάποια στιγμή ο Στρατάρχης Καμμένος, αλλά θα διασκορπιστούν σε όλη την επικράτεια. Μια ακόμη λαμπρή ιδέα του κυρίου Δρίτσα μετά από την πρόταση του για έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Όλα αυτά την μέρα που ο Στρατάρχης παρέδιδε την φύλαξη των θαλασσίων συνόρων μας στο ΝΑΤΟ! Τραγέλαφος…   
Θα γίνουμε ένα μικρό γαλατικό χωριό στην άκρη της Ευρώπης, γεμάτο πρόσφυγες και χωρίς μαγικό φίλτρο.

Οι άνθρωποι έχουν σχέδιο, όχι αστεία…

       

   


10.2.16

Η «εξίσωση» της τουριστικής ανάπτυξης

(του Κωστή Πρασσά) Τα περισσότερα σποτάκια του ΕΟΤ, ακόμα και τα πιο πρόσφατα, που είναι καλογυρισμένα από τεχνικής άποψης, «υποφέρουν» από τουριστικά κλισέ. Τί εννοώ; Ένα σποτάκι που διαφημίζει την Ελλάδα, έχει κατά κανόνα 70% αρχαιότητες, 20% νησιά και παραλίες και ένα 10% χαμογελαστά πρόσωπα από γραφικές φιγούρες, Πχ γιαγιάδες, ψαράδες, κλπ. Αντίστοιχα αν ρωτήσεις ένα Ναυπάκτιο ποια είναι τα τουριστικά «όπλα» της Ναυπάκτου θα σου απαντήσει το κάστρο, το λιμάνι, οι δύο παραλίες και η ορεινή Ναυπακτία. Αλλά, ακόμα και αν δεν ρωτήσεις, με μία γρήγορη ματιά στο διαδίκτυο, μπορείς να καταλάβεις ότι η δεσπόζουσα αντίληψη τόσο των Ναυπάκτιων, όσο και των επαγγελματιών Ναυπάκτιων στον κλάδο του τουρισμού είναι πάνω-κάτω παγιωμένη στο ίδιο μοντέλο εδώ και 30-40 χρόνια.

Το κάστρο και το λιμάνι μπορεί να παραμένουν στην θέση τους, διατηρώντας τη φυσική ομορφιά και την πολιτιστική ιστορία τους, αλλά τα δεδομένα του τουρισμού έχουν αλλάξει ριζικά τις τελευταίες δεκαετίες. Καταρχάς, μιλάμε πλέον για έναν παγκοσμιοποιημένο κλάδο, άκρως ανταγωνιστικό και ο οποίος συνεχώς ενισχύεται από αυξανόμενους τουρίστες σε παγκόσμιο επίπεδο. Μιλάμε επίσης για μία οικονομία που πλέον στηρίζεται κατά κανόνα στο διαδίκτυο, καθώς οι πληροφορίες σε αυτό είναι πολλαπλάσιες από αυτές που παραδοσιακά θα μπορούσε να προσφέρει ένας τουριστικός πράκτορας. Εάν λοιπόν, για παράδειγμα, κάποιος ενδιαφερόμενος επισκέπτης μπει στη Νο.1 ταξιδιωτική ιστοσελίδα, το Tripadvisor, τί βλέπει για τη Ναύπακτο; Επτά συνολικά δραστηριότητες/ αξιοθέατα, μεταξύ των οποίων έχουμε το άγαλμα του Cervantes, μία παραλία και ένα beach bar (!) (Παρεμπιπτόντως, κατά το Tripadvisor, η πόλη ονομάζεται “Naupactus” , άρα είναι δύσκολο εξ’αρχής για κάποιον να την εντοπίσει). Στο δε Lonely Planet, τα αξιοθέατα μειώνονται σε τρία, αφήνοντας τελικά μία αδιάφορη «γεύση» σε κάποιον που ενδεχομένως σχεδίαζε να επισκεφτεί τη Ναύπακτο ή την ευρύτερη Ναυπακτία.

Δεν είμαστε ακόμα στη δεκαετία του ’90, όπου έχουμε ένα κάστρο και ένα συμπαθητικό λιμανάκι και περιμένουμε τους επισκέπτες να έρθουν στις παραλίες. Δεν είμαστε καν στις παλαιότερες εποχές όπου ο εσωτερικός τουρισμός ανθούσε. Είμαστε σε εποχή όπου τα πάλαι πότε τουριστικά «κλισέ» δεν ενδιαφέρουν απαραίτητα τον επισκέπτη ή τον τουρίστα, και η προσέλκυση περισσότερων ανθρώπων γίνεται αναδεικνύοντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα ενός τόπου, αλλά και την πληθώρα των παροχών του για κάθε είδους ταξιδιώτη. Από μία οικογένεια, μέχρι τον backpacker. Από αυτόν που ταξιδεύει σε γκρουπ, μέχρι αυτόν που γυρίζει όλη την Ευρώπη με ποδήλατο. Από αυτόν που ενδιαφέρεται για την πολιτισμική και ιστορική διαδρομή του Lepanto, μέχρι αυτόν που ενδιαφέρεται για τα extreme sports και τις παρεμφερείς δραστηριότητες που μπορεί να του προσφέρει η Ναυπακτία.

Ο σύγχρονος επισκέπτης δεν είναι πια ο γραφικός Βορειοευρωπαίος που θέλει «θάλασσα, μεζέ και ήλιο». Αυτά μπορεί να τα βρει πλέον και αλλού, με πολύ καλύτερη εξυπηρέτηση, πληροφόρηση, υποδομές αλλά και χαμηλότερο κόστος. Άρα η «εξίσωση» που πρέπει να λυθεί είναι πώς αναπτύσεις τουριστικά ένα μέρος που έχει μεν ένα κάστρο και ένα γραφικό λιμάνι, αποτελεί πέρασμα προς Δελφούς, βρίσκεται δίπλα στην Πάτρα – το λιμάνι εισόδου από Ευρώπη, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να αποτελεί προορισμό με πολλές περισσότερες παροχές. Πώς το αναπτύσσεις βγάζοντας τελείως από την εξίσωση το μοντέλο της προηγούμενης τριακονταετίας και προσθέτωντας συγκριτικά πλεονεκτήματα; Γιατί, για παράδειγμα κάποιος να έρθει για λίγες ημέρες στη Ναύπακτο και να μην πάει Ναύπλιο ή Πάργα που είναι παρεμφερείς προορισμοί; Τί κάνεις για το ερειπωμένο χαμάμ, τις δυνατότητες εναλλακτικού τουρισμού, την ιστορικότητα του ονόματος «Lepanto», τα παγκόσμια μηχανολογικά επιτεύγματα της Γέφυρας Ρίου-Αντιρίου, τις αναρρρηχιτικές, ανεμοπορικές και ορειβατικές δυνατότητες της Βαράσοβας, τις πεζοπορικές και ποδηλατικές δυνατότητες της ορεινής Ναυπακτίας; Πώς μπορείς να εδραιώσεις τη Ναύπακτο ως σημείο εξορμήσεων για την αρχαία Ολυμπία, τους Δελφούς, τους σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους του νομού Αιτωλοακαρνανίας, αλλά και ως σημείο σταθερής διαμονής για περισσότερες ημέρες; Πώς οργανώνεις ένα δίκτυο συνεργασίας μεταξύ τουριστικών καταλυμμάτων, εστιατορίων, και άλλων εμπλεκόμενων επιχειρήσεων με κοινό παρονομαστή την ανάπτυξη ολόκληρου του τόπου και όχι του μεμονωμένου ιδιώτη; Πώς αναπτύσεις συγκεκριμένη στρατηγική, εστιασμένη στο διαδίκτυο, χρησιμοποιώντας δωρεάν ή φθηνά εργαλεία για να προωθηθεί η Ναυπακτία στο σύνολό της; Πώς φτιάχνεις brand name για τη Ναυπακτία με συγκεκριμένα χρώματα, λογότυπο και γενικότερο ύφος που γίνεται σταδιακά γνώριμο και αντιληπτό;

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα είναι που θα δώσουν τη λύση στην προαναφερθείσα «εξίσωση» που με τη σειρά της θα θέσει τις βάσεις για την πολυσυζητημένη τουριστική ανάπτυξη. Εφόσον η Ναυπακτία αποτελέσει προορισμό και δη 12μηνο, θα έρθουν και οι εξωτερικές επενδύσεις. Δεν μπορείς να προσελκύσεις ιδιώτες επενδυτές σε ένα μέρος που δεν έχει σύγχρονο τουριστικό brand name, διότι κατά κανόνα οι επενδύσεις χρειάζονται μία βάση για να ενισχύουν ένα ήδη υπάρχον πλαίσιο και όχι το αντίστροφο˙ δεν μπορείς να περιμένεις δηλαδή από τις ξένες επενδύσεις να βάλουν τις βάσεις. Η φυσική ομορφιά ή η γραφικότητα ενός μέρους δεν αρκούν πλέον για να το καταστήσουν δημοφιλή προορισμό. Χρειάζεται μία υψηλότερη υπεραξία.

Το βασικότερο όμως στοιχείο στην επίλυση της «εξίσωσης» είναι ο κοινός σκοπός, η κοινή αντίληψη όλων των κατοίκων και επαγγελματιών της περιοχής. Το «θαύμα» της ολυμπιάδας του 2004 στην Αθήνα, ανέδειξε ακριβώς αυτό. Για τα χρόνια που ακολούθησαν την ολυμπιάδα, η Αθήνα ξαναγνώρισε – έστω και πρόσκαιρα – την αύξηση τουρισμού που είχε την Αθήνα ως βασικό προορισμό και όχι ως αναγκαία στάση 1-2 ημέρων.
Κανενός είδους ανάπτυξη δεν έρχεται μέσα σε λίγο χρόνο. Χρειάζεται μακροχρόνιος σχεδιασμός και συλλογική, σύγχρονη αντίληψη, ειδικά για το τουριστικό προϊόν. Διαφορετικά, ακόμα και αυτό μπορεί άνετα να ξεφτύσει μέσα στη γενικότερη κατύφια και μιζέρια των εποχών αλλά και την επιχειρηματική εσωστρέφεια που είναι διάχυτη, όχι μόνο στη Ναύπακτο αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα.


*photo: Πέτρος Παναγιωτίδης


 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | WordPress Themes Review